Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πλοία με δύο σειρές κουπιά (δίηρης) από την 2η χιλιετία π.χ. Δεν χρησιμοποιούσαν τις ορολογίες ''μονήρης'' ή ''δίηρης''. Τα έλεγαν ''ΔΙΚΡΟΤΑ'' γιατί έκαναν τον διπλό κρότο σε σχέση με τα άλλα καράβια με μία σειρά κουπιά. Την μόνη ορολογία που χρησιμοποιούσαν ήταν για την ΤΡΙΗΡΗ.
Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πλοία με δύο σειρές κουπιά (δίηρης) από την 2η χιλιετία π.χ. Δεν χρησιμοποιούσαν τις ορολογίες ''μονήρης'' ή ''δίηρης''. Τα έλεγαν ''ΔΙΚΡΟΤΑ'' γιατί έκαναν τον διπλό κρότο σε σχέση με τα άλλα καράβια με μία σειρά κουπιά. Την μόνη ορολογία που χρησιμοποιούσαν ήταν για την ΤΡΙΗΡΗ.
Το όφελος ήταν ο διπλασιασμός της κινητήριας ισχύς του πλοίου γιατί προσθέτανε μία σειρά κουπιά, επιπλέον χωρίς να αλλάξει σχεδόν καθόλου το μήκος του.
Ανάλογα την κατασκευή, τις απαιτήσεις ή τον ναυπηγό, άλλαζε το ύψος ή το πλάτος. Αυτό εξαρτιόταν από το που θα τοποθετούσε την σειρά με τους κωπηλάτες, επάνω ή δίπλα από τους προηγούμενους, αυξάνοντας βέβαια το βάρος του, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν θετικό, κυρίως η αύξηση της ταχύτητας. ?λλο μεγάλο πλεονέκτημα ήταν το μήκος. Μία Πεντηκόντορος με μονή σειρά κουπιών και μία Πεντηκόντορος δίηρης , η δίηρης θα έχει σχεδόν το μισό μήκος, που σημαίνει μεγαλύτερη ευελιξία, κάτι που ήταν πολύ αναγκαίο κατά την ναυμαχία.
Στην ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.χ. ο Ελληνικός στόλος αποτελούντο από 300 τριήρεις και 7 πεντηκόντηροι. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε αν ήταν απλά ή δίκροτα.
