Αντίγραφο τρεχαντηριού προς χρήση σκάφους αναψυχής υπο κατασκευή. Οι φωτογραφίες προέρχονται από την έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας το Ιούλιο του 2008.

Αντίγραφο του παραδοσιακού αλιευτικού τρεχαντηριού «Βαγγελιώ» με ιστιοφορία σακολέβα. Οι φωτογραφίες έχουν παρθεί από την έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας το Ιούλιο του 2008.

Η γάστρα του μοντέλου αποτελεί αντίγραφο παραδοσιακού αλιευτικού τρεχαντηριού μήκους 12 μέτρων, το οποίο σχεδιάστηκε στη Σκιάθο το 1965. Η ιστιοφορία του μοντέλου βασίζεται στην πλέον συνηθισμένη ιστιοφορία των τρεχαντηριών του 19ου αιώνα, με μπούμα και φλόκο, ενώ οι υπερκατασκευές παρουσιάζουν έναν ποιο σύγχρονο σχεδιασμό αλιευτικού σκάφους της τελευταίας δεκαετίας.

Αντίγραφο παραδοσιακού τρεχαντηριού από τη Νέα Κούταλη Λέσβου, κατασκευασμένο ειδικά για σπογγαλιεία (οι λεγόμενοι αχταρμάδες ή μηχανοκάικα). Οι φωτογραφίες έχουν παρθεί από την έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας το Σεπτέμβριο του 2004.

Αντίγραφο μικρού ιστιοφόρου τρεχαντηριού με λατίνι και φλόκο. Οι φωτογραφίες έχουν παρθεί από την έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας το Σεπτέμβριο του 2004. 

Ομοίωμα παραδοσιακού τρεχαντηριού με ιστιοφορία «Μπρατσέρα». Κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς, εξολοκλήρου στο χέρι (from scratch) καθώς και όλα τα εξαρτήματά του (καβίλιες, τρύοπα, μακαράδες, Φανάρια, άγκυρες) Χρόνος κατασκευής 345 ώρες.

Μικρό έως και μεσαίο εμπορικό σκάφος, το οποίο το συναντάμε συχνότερα στα ανατολικά κυρίως παράλια του Αγαίου. Αποτελούσε τη ραχοκοκκαλιά του εμπορίου της εποχής και συγκερκιμένα ανάμεσα στα νησιά Μυτιλλήνη, Σάμο, Χίο, αλλά και Κωνσταντινούπολη, Αϊβαλή Σμύρνη κλπ.

Το μοντέλο που παρουσιάζεται, έχει βασιστεί στις φωτογραφίες του Φελίξ Σαρτιό (Felix Sartiaux), στη Φώκαια τον Ιούνιο του 1914, κατά τον πρώτο διωγμό των Ελλήνων.

Το μοντέλο αποτελεί ομοίωμα σκάφους από την ναυπηγική παράδοση της Μυτιλήνης και κατατάσσεται στην κατηγορία «Τσερνίκι» (οξύπρυμνο). Το σκάφος κατασκευάζονταν σε διάφορες διαστάσεις- εχρησιμοποιείτο σε κάθε είδους θαλασσινή δραστηριότητα (εμπόριο-αλιεία) κι έφερε ιστιοφορία Λατινιού-μισολάτινου και σακκολέβας.

Το μοντέλο αποτελεί ομοίωμα σκάφους που αν κι εύκολα κατατάσσεται στην κατηγορία «Τσερνίκι» (οξύπρυμνο) θεωρώ πως γοητεύει με τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. 

Μοντέλο παραδοσιακού Τσερνικού με ιστιοφορία Πέννα. 

Tο Τσερνίκι ήταν ένα οξύπρυμνο σκάφος με ένα ευθύ κεκλιμένο πλωριό ποδόσταμο.Το όνομά του πιθανόν προέρχεται από το Τουρκικό πλοίο "Tsikirne", ή από ένα πλοίο που χρησιμοποιήθηκε στο Δούναβη και ονομαζόταν "Černík" ή "Cirnik".

Ομοίωμα παραδοσιακού Τσερνικού από τη Μύκονο, με ιστιοφορία "Σακολέβα".

Το μοντέλο αναπαριστά ένα Τσερνίκι Μυκόνου, με κύριο χαρακτηριστικό την υπερυψωμένη πρύμνη. Για την κατασκευή του μοντέλου έχει χρησιμοποιηθεί ξυλεία οξυάς - abura και είναι κατασκευασμένο από το «μηδέν» (scratch built εκτός από μακαράδες). 

Αντίγραφο του παραδοσιακού τσερνικιού «Θεόφιλος» με ιστιοφορία σακολέβα. Οι φωτογραφίες προέρχονται από την έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας το Ιούλιο του 2008.

Ομοίωμα παραδοσιακού Τσερνικού με ιστιοφορία «Σακολέβα». Κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς, εξολοκλήρου στο χέρι (from scratch) καθώς και όλα τα εξαρτήματά του (καβίλιες, μακαράδες, άγκυρα). Χρόνος κατασκευής 268 ώρες.

Αντίγραφο ιστιοφόρου τσερνικιού με ιστιοφορία Μπρατσέρα.

Αντίγραφο τσερνικιού. Το μοντέλο συμμετείχε στην έκθεση μοντέλων ελληνικών παραδοσιακών σκαριών που διοργανώθηκε από το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας, στο πλαίσιο της ναυτικής εβδομάδας το έτος 2006.

Το μοντέλο που παρουσιάζεται, αναφέρεται σε ένα υπαρκτό καίκι τύπου (Βαρκαλάς) Αγ Γεώργιος Ν.Β.299 - Πατρίδα Ζαγορά, των αφών Γκαγκάκη. Είναι το χρονικό της τελευταίας περιόδου μιας ένδοξης ναυτιλίας του τόπου, η οποία ξεκινά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (με μαρτυρία του 1639) και φθάνει να ολοκληρώνεται κοντά στο 1962. Η ιστιοφορία του καϊκιού περιορίζεται σε μία βοηθητική μπούμα, ενώ ως κύριο μέσο πρόωσης φέρει μηχανή. 

Το μοντέλο αναπαριστά ένα σκάφος Σακολέβας με ιστιοφορία Πέννας, βασισμένο στις πληροφορίες των βιβλίων «Ελ. Παραδοσιακή Ναυπηγική» του Κ. Δαμιανίδη, και «Last days of masts and sails 1925» του Sir Alan Moore καθώς και στο φωτογραφικά αρχείο του naftotopos.gr. 

Αντίγραφο πραγματικού Βαρκαλά ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ το οποίο διασώθηκε από καταστροφή στο λιμάνι της Χίου. Το ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ κατασκευάστηκε το 1929 και οι διαστάσεις του είναι 14,4 μέτρα μήκος, 5,12 μέτρα πλάτος και 2,0 μέτρα ύψος. Φωτογραφίες από το πραγματικό σκαρί, παρουσιάζονται στο φωτογραφικό αρχείο. Υλικό κατασκευής γάστρας μοντέλου: πεύκο.

Αντίγραφο σκάφους μήκους περίπου 17 μέτρων, το οποίο υπήρχε πριν μερικά χρόνια να σαπίζει στα ναυπηγεία Κουπετώρη στην Σαλαμίνα φυσικά μηχανοκίνητο και όχι του 1900. Η ιστιοφορία αποτελείται από δυο «ψάθες» και δυο φλόκους που σύμφωνα με τον κ. Κ. Δαμιανίδη είναι ιστιοφορία μπρατσέρας.

Αντίγραφο παραδοσιακού Βαρκαλάς με ιστιοφορία «Ραντοψάθι» Κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς, εξολοκλήρου στο χέρι (from scratch) καθώς και όλα τα εξαρτήματά του (καβίλιες, μπιγότες, μακαράδες, άγκυρες, αντλία, στρωμάτσα).